Beyond Measure: God’s Care on the Pilgrimage to Rome

Sr. Divya, KJYC animator, shares how God and people were involved in her journey to participate in the GO Conference held in Rome from October 20–25, celebrating the 40th year of inception of Jesus Youth and the 10th anniversary of being recognized by the Holy See as a Pontifical Association of the Christian Faithful:

Whenever anyone asks me about this, I have an hour-long narration to share—it is truly a deep faith experience for me.
Initially, I did not have a passport or anything. Even though updates were coming in our KJYC group around April–May, I never really wished or planned to go. But around June, when I saw the participant list and noticed names like Sr. Liz Maria, I casually gave her a call. When she heard I wasn’t coming, she encouraged and boosted me, saying, “Couldn’t you have just asked? Come on, child”. That is where it all began.

I immediately contacted Johnson, who told me there was enough time—I just needed to apply for a passport, get permission, and the visa processing would start around August. When I called Godwin, the coordinator, he also told me to just secure permission and they would take care of the rest.

However, after praying, I felt a strong conviction. Jesus Youth would sponsor me, but knowing that their funds come from the hard work and sponsorships of many people, I felt that as a religious, my congregation should also contribute what we can. I told Godwin my condition: I would ask for permission on the terms that my congregation covers half—such as my flight tickets and travel expenses—while Jesus Youth could handle the conference registration. Though Godwin simply advised me to ask for permission directly, I presented this exact condition to Mother. After a short wait for council approval, permission was granted.

Next, I went to ask the school manager Father for five days of leave. The moment I asked, Father asked, “Is it only the conference? Normally, when people travel this far, there is a pilgrimage too, isn’t there?” I told him I had only sought permission for this much, but Father motivated me, saying, “Divya, this is a once-in-a-lifetime opportunity; you don’t always get a chance to go and return like this. If you are going, you must also go for the pilgrimage”. It was Vicar Achan who truly gave me that motivation and desire to go.
From that point on, the Lord’s hand was evident through so many people. Whether it was preparing the passport, going for the visa processing, or handling the delay when my visa didn’t arrive by courier and had to be collected from the VFS office, the Lord arranged person after person to help me in every situation—almost as if He was acting directly because He couldn’t come in person. From the smallest, minute details to the largest, even during my train journey to Ernakulam, so many people were involved.

I had neither desired nor asked for any of this, but what the Lord gave in return was multiplied beyond measure. His care and love were immense. Throughout the journey, we never missed anything—be it Holy Mass, prayers, or meals. Everything was well-arranged and well-prepared. The Lord walked beside us, guiding and leading everything through our leaders and those around us. It was an extraordinary experience of God.

ആഗ്രഹിച്ചതിലും അധികം തന്ന ദൈവം

ജീസസ് യൂത്തിന്റെ ആരംഭത്തിന്റെ നാല്പതാം വാർഷികവും അല്മായർക്കായുള്ള പൊന്തിഫിക്കൽ അസോസിയേഷനായി പരിശുദ്ധ സിംഹാസനം അംഗീകരിച്ചതിന്റെ പത്താം വാർഷികവും ആഘോഷിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി, ഒക്ടോബർ 20 മുതൽ 25 വരെ റോമിൽ നടന്ന ‘ഗോ കോൺഫറൻസിൽ’ (GO Conference) പങ്കെടുക്കുവാനായി ദൈവവും മനുഷ്യരും എപ്രകാരമാണ് വഴിയൊരുക്കിയതെന്ന് കെ.ജെ.വൈ.സി ആനിമേറ്ററായ സിസ്റ്റർ ദിവ്യ പങ്കുവെക്കുന്നു:

ഇതിനെക്കുറിച്ച് എന്നോട് ആര് ചോദിച്ചാലും എനിക്കൊരു മണിക്കൂർ പറയാനുള്ള കാര്യങ്ങളുണ്ട്; അത്രയധികം ആഴമുള്ള ഒരു വിശ്വാസാനുഭവമായിട്ടാണ് ഞാൻ ഇതിനെ കാണുന്നത്.
തുടക്കത്തിൽ എനിക്ക് പാസ്‌പോർട്ടോ മറ്റു കാര്യങ്ങളോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏപ്രിൽ-മെയ് മാസങ്ങളിൽ നമ്മുടെ കെ.ജെ.വൈ.സി ഗ്രൂപ്പിൽ ഇതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അപ്‌ഡേറ്റുകൾ വന്നിരുന്നെങ്കിലും, പോകണമെന്ന യാതൊരു ആഗ്രഹമോ തീരുമാനമോ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ജൂൺ മാസമായപ്പോൾ പങ്കാളികളുടെ ലിസ്റ്റ് കാണുകയും, അതിൽ സിസ്റ്റർ ലിസ് മരിയയുടെ പേര് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ഞാൻ സിസ്റ്ററെ വെറുതെ ഒന്ന് വിളിച്ചു. ഞാൻ വരുന്നില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, “ഒന്ന് ചോദിച്ചുകൂടായിരുന്നോ? വാ മോളേ” എന്ന് പറഞ്ഞ് സിസ്റ്റർ എന്നെ വളരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. അവിടെ നിന്നാണ് ഇതിന്റെ തുടക്കം.

ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ ജോൺസണെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. “സിസ്റ്റർ പാസ്‌പോർട്ട് എടുത്താൽ മതി, ഓഗസ്റ്റിലാണ് വിസയുടെ പ്രോസസ്സിംഗ് തുടങ്ങുന്നത്, ഇനിയും സമയമുണ്ട്, അനുവാദം ചോദിക്കൂ” എന്ന് ജോൺസൺ പറഞ്ഞു. കോർഡിനേറ്ററായ ഗോഡ്വിനെ വിളിച്ചപ്പോഴും, “സിസ്റ്റർ അനുവാദം മാത്രം വാങ്ങിയാൽ മതി, ബാക്കി ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം” എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.

എന്നാൽ പ്രാർത്ഥിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ശക്തമായ ഒരു ബോധ്യമുണ്ടായി. ജീസസ് യൂത്ത് എനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്യുമായിരിക്കും; എന്നാൽ പലരുടെയും കഠിനാധ്വാനവും സ്പോൺസർഷിപ്പും വഴിയാണ് അവർക്ക് പണം ലഭിക്കുന്നത് എന്നിരിക്കെ, ഒരു സന്യാസിനി എന്ന നിലയിൽ എന്റെ കോൺഗ്രിഗേഷനും സാധ്യമായ വിഹിതം വഹിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അതിനാൽ, “യാത്രാച്ചെലവും വിമാന ടിക്കറ്റും ഉൾപ്പെടെയുള്ള പകുതി ചെലവുകൾ എന്റെ കോൺഗ്രിഗേഷൻ വഹിക്കാം, കോൺഫറൻസ് രജിസ്ട്രേഷൻ ജീസസ് യൂത്ത് നോക്കട്ടെ” എന്ന വ്യവസ്ഥയിലാണ് ഞാൻ സമ്മതം ചോദിക്കുകയെന്ന് ഞാൻ ഗോഡ്വിനോട് പറഞ്ഞു. വെറുതെ അനുവാദം മാത്രം ചോദിച്ചാൽ മതിയെന്ന് ഗോഡ്വിൻ ഉപദേശിച്ചെങ്കിലും, ഈ വ്യവസ്ഥയോടെ തന്നെയാണ് ഞാൻ മദറിനോട് സംസാരിച്ചത്. കൗൺസിലിന്റെ ആലോചനകൾക്ക് ശേഷം അവർ അനുവാദം തരികയും ചെയ്തു.

തുടർന്ന് അഞ്ച് ദിവസത്തെ ലീവിനായി ഞാൻ സ്കൂളിലെ മാനേജരച്ചനെ ചെന്നു കണ്ടു. കാര്യം പറഞ്ഞയുടനെ അച്ചൻ ചോദിച്ചത്, “കോൺഫറൻസ് മാത്രമേ ഉള്ളോ? സാധാരണ ഇത്രയും ദൂരം പോകുമ്പോൾ ഒരു പിൽഗ്രിമേജ് കൂടി കാണുമല്ലോ?” എന്നാണ്. ഞാൻ ഇതിനു മാത്രമേ അനുവാദം വാങ്ങിയിട്ടുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, “ദിവ്യാ, ഇതൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം കിട്ടുന്ന അവസരമാണ്, എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയൊരു ഭാഗ്യം കിട്ടില്ല; പോകുകയാണെങ്കിൽ തീർത്ഥാടനവും കൂടി പോയിട്ടേ വരാവൂ” എന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ചൻ എന്നെ നിർബന്ധിച്ചു. അങ്ങനെ പോകുവാനുള്ള യഥാർത്ഥ പ്രചോദനവും ആഗ്രഹവും തന്നത് വികാരിയച്ചനാണ്.

അവിടെനിന്നങ്ങോട്ട് കർത്താവ് ഒരുപാട് മനുഷ്യരിലൂടെ ഇടപെടുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. പാസ്‌പോർട്ട് ശരിയാക്കുന്നതിലും, വിസ പ്രോസസ്സിംഗിന് പോയപ്പോഴും, വിസ കൊറിയറിൽ വരാതെ വിഎഫ്എസ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് വാങ്ങേണ്ടി വന്ന സാഹചര്യങ്ങളിലുമെല്ലാം ഓരോരുത്തരെയായി കർത്താവ് എനിക്കായി ഒരുക്കി നിർത്തിയിരുന്നു—കർത്താവിന് നേരിട്ട് വരാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് മനുഷ്യരിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുകയാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലായിരുന്നു അത്. എറണാകുളം വരെയുള്ള ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ പോലും, ചെറുതും വലുതുമായ ഓരോ കാര്യങ്ങളിലും അനേകം ആളുകൾ സഹായിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ ഇതൊന്നും ആഗ്രഹിക്കുകയോ ചോദിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല; എന്നിട്ടും കർത്താവ് നൽകിയത് അളവറ്റ അനുഗ്രഹങ്ങളായിരുന്നു. അവിടുത്തെ കരുതലിലും സ്നേഹത്തിലും ഞങ്ങൾക്കൊന്നും നഷ്ടമായില്ല; വിശുദ്ധ കുർബാനയോ പ്രാർത്ഥനകളോ ആഹാരമോ ഒന്നും മുടങ്ങാതെ എല്ലാം കൃത്യമായി ക്രമീകരിച്ചിരുന്നു. കർത്താവ് കൂടെ നടന്ന്, നമ്മുടെ ലീഡേഴ്സിലൂടെയും ഒപ്പമുള്ളവരിലൂടെയും എല്ലാം മനോഹരമായി നടത്തിത്തരികയായിരുന്നു. അതൊരു വലിയ ദൈവാനുഭവം തന്നെയായിരുന്നു.