Memorial Address for Giana Mariam Joseph: English and Malayalam Versions

English Version

Dearly beloved, from the Letter to the Philippians, chapter three, verse one: “Rejoice in the Lord.” From the Letter to the Philippians, chapter four, verse four, I say to you again: “Rejoice.” For the Letter to the Philippians, chapter three, verse twelve teaches: “Christ Jesus has made me his own.”

She is one whom the Lord has made His own. Today is my child’s wedding day in heaven. These words, which poured out from the heart of Preetha Teacher, are being fulfilled. Beautifully adorned in her wedding dress, her hair decked with flowers, and holding a bouquet in her hand, she is gently setting off on her journey. She had a deep, personal devotion—a love so strong that she used to say, “Because of this love, I cannot go anywhere else.”

Even when many questioned her, saying, “You are studying so hard, won’t you lose valuable time if you go to Holy Mass? Girl, study a bit more today,” or “Didn’t you go to bed so late? Do you really need to wake up early in the morning and go to church?”, there was someone she loved immensely waiting for her there. The joy of that waiting, the sheer bliss one feels when standing before the person they have been waiting for, is something entirely unearthly.

Therefore, today, my dear friends, our dear Gianna Mol is setting out on her journey to Jesus, to Holy Mass. Holy Mass was her greatest love; in all her travels and throughout this life, ultimately, Mass was everything to her. Nourished by the Holy Eucharist alone, she is departing to embrace her Beloved and to merge into Him.

She was a guiding light to so many. With her innocent smile, she always knew what to do and how to do it. She remains a beautiful, lingering memory in the hearts of her friends. In moments when others were lost and didn’t know what to do, Gianna’s face would light up, she would hold their hand, and whether it was regarding academic subjects or anything else, this child—with an open heart, conviction, and vision—would show them the right path. Now, she is journeying from our midst to the presence of the Lord, to the presence of her Beloved, to her true homeland, to heaven. Today is her wedding day.

Who among us does not shatter in the face of sudden death? We have often seen people breaking down into tears, wailing, and screaming in grief as they come and go. Yet today, standing in the courtyard of this home, there is no crying, there is no wailing. Though there is a painful ache in our hearts, it remains unspoken and unexpressed, and I feel a profound sense of spiritual joy within me. I can sense this spiritual joy in the countenance of every single person standing here, including the priests.

My dear friends, let us rejoice, because today we are witnessing the entry of a saint—yes, a saint—into heaven. We are all gathered here today to bid farewell to a saint as she enters heaven. Therefore, let us rejoice spiritually. This is a divine destiny. She is being taken into God’s presence at this very moment. Today, at the young age of 23—she would have turned 24 on the 23rd of next month—this young girl is departing at her marriageable age to be wedded in the presence of God. Let us pray. Let us pray for God’s blessings.

I have witnessed nothing but miracles in this home. Back in 2014, I served as the parish priest here for five years. I have blessed this house several times and visited on many occasions. Shaji Chettan was my Sunday School teacher, and Preetha Teacher was an instructor as well. All five of these children were with me. Noel was my altar boy. Two of the little ones were in the Kochuthresia choir—back then, they were all tiny children. We all shared so much joy. When they came to church, they would run around, play, laugh, and share jokes with one another. Later, during parish day celebrations and church feasts, what countless, magnificent wonders did these children perform!

In March 2014, on the 19th at 3 o’clock, when I visited this house once again, my eyes were filled with tears. Gianna’s cousin had made a monumental decision. After graduating with distinction in Computer Science from Mangalam College, she decided to join the convent and become a bride of Christ. As she stepped across the threshold of this house to leave for the convent, we blessed her and prayed for her. Many of Chidamol’s friends wept bitterly, pleading, “Mol, please don’t go, don’t leave us.” But I remember how Chida smiled and left for the convent with total joy as a bride of the Lord. What I witnessed that day was a miracle.

Today, in the year 2026, as I stand here on this day, it is a different kind of joy. This child, Gianna, who bears the name of Saint Gianna, is attaining heavenly bliss. But rather than just calling it heavenly bliss, she is being integrated into God’s holiness, into His love; she is entering into an eternal bond with that boundless love. Therefore, my dear friends, let us rejoice. That is why I quoted the scripture, “Rejoice.”

I can state with absolute certainty that we are currently standing before a saint. Gianna was the absolute epitome of innocent love, devoid of even a shred of anger, grievance, or ill-will toward anyone. And it is not just Gianna; this entire household is like that. The upbringing in this home is rooted in this grace. The indwelling of the Holy Spirit and the presence of the saints have always filled this house. These parents never allowed anything to disrupt that. They never let anything compromise it.

I know their mealtimes, I know their prayer times, and I know their active involvement in the church. The devotion they displayed in their deep relationship with the Lord was truly miraculous. They were extraordinary at explaining things to guide others and in rendering beautiful service to the children. I remember what a child once said about Preetha Teacher: “Father, when I sit in her class, I just melt away.” Children born to parents with such a wealth of spiritual experience will never, ever stray from the presence of the Lord.

Knowing Noel, it comes as no surprise to me that he is currently studying theology in the seminary. Even back then, I knew that for him, there was no life outside the altar. Everything he envisioned for his life revolved around the Lord and those sacred dreams. As he journeys toward fulfilling that calling, I see a big brother holding his four younger siblings close to his heart.

When they used to come to Sunday School, it was a beautiful sight to see the father and mother arrive in that Bolero vehicle with all five children, including Noel. They would come rushing into the church out of breath. In those days, the journey was long and they had to cross two railway gates, as there was no overpass. Yet, despite the distance, these parents always brought all five children to church exactly on time, taking their prominent places in worship.

And now, when Gianna, a beautiful flower from among them, is chosen to adorn the love of heaven, what else can we call it but a miracle, my dear friends? These lives are miracles, ordained and sent by God. This child is needed in another realm of God’s love. He fell deeply in love with our Gianna. God loves all of us, but He loved Gianna just a little bit more because she is a saint.

When we realize that He reasoned, “I need one more saint in My kingdom to pray innocently for her country, her neighbors, her people, and the world,” we can only bow our heads before the mercy of God, who took her through a brief accident. As she is welcomed into the communion of saints, how can any earthly language or words truly soothe the profound ache and sorrow in my heart and yours?

Perhaps, dear parents, my brothers, sisters, and friends, your Gianna is not dying. Gianna will no longer remain merely as a picture in your minds, but as a beautiful, living memory. Gianna is still with you—laughing, playing, singing, teaching songs, and dancing. Gianna knows no death. Even when the body returns to the dust, is it not the soul that gives life? It is only the physical body that is being laid to rest in the earth. She has simply been united with that supreme love a little ahead of us.

As we all hope to join the company of the righteous eventually, Gianna has gone before us and is continuously interceding for us. These are not empty words; these are thoughts that the Holy Spirit is inspiring in my heart at this very moment. My dear friends, God has a plan to wipe away every tear. The Prophecy of Isaiah, chapter twenty-five, verse eight: “A God who wipes away tears, a God who swallows up death forever, a God who removes the disgrace of His people from all the earth. God is merciful.”

We may not comprehend His plans or His ways, but we know He has a plan, as Jeremiah 29:11 says: “For I know the plans I have for you, plans for your welfare.” Furthermore, the Prophecy of Isaiah, chapter fifty-five, verses eight and nine tells us how much higher His thoughts are than ours: “For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, says the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways.”

My dear friends, He is a God who wipes away tears. The Book of Revelation, chapter twenty-one, verse four: “He will wipe away every tear from their eyes, and death shall be no more, neither shall there be mourning, nor crying, nor pain anymore.” Again, Psalm thirty-four, verse eighteen: “The Lord is near to the brokenhearted and saves the crushed in spirit.” He is near. There is absolutely no lack in the abundance of God’s mercy. His mercy is pouring down upon this gathering at this very moment. It is showering upon us like a cascade of flowers, or like a great, comforting embrace of love.

The Holy Spirit is working powerfully right now within these parents and within everyone standing here. He is preparing us for the final earthly journey of this saint. Therefore, let us find comfort. We have every right to let our tears fall. We have the right to shed a tear, because throughout her life, this girl, our Gianna, wiped away the tears of so many. She was a source of solace. With her bright smile, she chased away the sorrows of others. When she walked among us, embracing, loving, sharing meals, and rejoicing, weren’t we—her friends and loved ones—right there with her along those pathways?

My dear young friends, do not despair. You now have a wonderful intercessor to pray to; Gianna, that great soul of love, is still with you.

Dear parents, as your precious daughter bids her final farewell and flies away to heaven today, the love she left behind will never fade. It will remain a vibrant presence in every nook and corner of this house. She who used to wait by the threshold for her father and mother will still be here invisibly, with that same great, waiting love. Her presence at the front door does not cease to exist. I refuse to say she has died; I must tell you that she lives.

If someone asks, “What happened to Gianna? Did she die in an accident?”, to me, that sounds like an empty phrase. Gianna has not perished. She did not die in an accident; she was taken up to heaven. She lives on today, she lives on in our hearts. What a beautiful child she was, she only knew how to love. I remember her always smiling whenever she was in my room; I recall that she didn’t even know how to cry. Now, as she lies here in this casket, as her earthly body remains, even upon this face, a divine radiance, a gentle light lingers beautifully. Looking into that light, I feel an overwhelming joy in my soul.

Dearly beloved, let us pray. This child is entirely acceptable in the sight of God. When we consider the abundance of virtues she practiced during her 23 years—just as she was entering her 24th year—her ledger of good deeds is endless. Page after page, so much goodness is inscribed in that book, making it 100% certain that there will be absolutely no hindrance to her entry into heaven.

Oh God, we thank You for shaping this child into who she was. We thank You for providing a wonderful role model for her friends, and for allowing a perpetual, sacred light to blaze brightly through her within this family—as a roaring fire of love and holiness. We thank You, Lord, for sending her as a pillar of strength, a shelter to those around her, and as a message to help others choose what is good.

Today, she speaks a silent word, an unspoken message: “None of you should weep for me.” Back on March 19, 2014, at 3 o’clock, when Chida was leaving this house, she asked, “Why are you crying? This weeping will turn into joy.” Chida told us that a miracle would happen that day. Even during the scorching heat of that March day, she whispered in my ear: “Father, didn’t you bring your coat? Didn’t you bring your helmet? It is going to rain heavily today.” I laughed it off at the time. But as she entered the convent and its doors closed behind her, a massive storm broke out on our way back, and I was completely drenched by the time I reached my room at Kumaralloor church. That day she had told us, she told me, she told those who were with her, she told her father, Chida and Suja, Jojo, and all of us gathered: “All your sorrows will change; they will turn into joy.”

Today, that message is repeated. Let me reiterate it in this homily: the very same words Chida spoke to me when she entered the cloistered convent, our little Gianna is speaking through me today: “My dear father and mother, do not weep. Grandmother, do not cry. My brothers and sisters, do not mourn. My friends, do not grieve for me anymore. You must rejoice. Your mourning, your tears over me, will turn into pure joy.”

Let me say one final word: we are standing before a saint. Therefore, with hearts full of joy, let us commend her mortal remains into the presence of the Lord. The church was the place where her journey began, so let the church be the place where her earthly journey concludes. That is how it is ordained. Through Baptism, her mother gave her to us. And now, through this funeral service, Mother Church is receiving her back; she is taking her back. From her head to her toes, my child bears the anointing of the holy oil. With the waters of Baptism upon her brow, with the sacred anointing on her head, and through the subsequent sacraments, I have beautifully adorned her. At the end of this adornment, behold, I receive her.

Now, facing the altar of the Lord, she is going to rest, waiting in joyful hope for His second coming. Oh my Lord, as she enters Your presence adorned in this wedding gown, with these flowers in her hand, with this bouquet, and amid the beauty of the flowers arranged all around her, we offer up the sacrifice of our grief for her. As earthly beings, when sorrow overwhelms us, we offer the mass of our sorrows for her in this light, and from the fullness of spiritual joy, we place our little child Gianna into Your palms and pray.

Oh God, bless this family. Send Your angel—the very angel You had appointed for her—to fill the void left by her brief time on earth, and let that void be healed. Shaji Chettan, Preetha Teacher, Kochuthresia, Noel, Alphonsa, Anna, and the countless people who loved her so dearly—including the priests gathered here today—have all come out of this pure affection, this love, and this spiritual joy. Though many have passed away, from the fullness of that spiritual joy, we pray: Jesus, this child’s life was a miracle, and we thank You for making it so wonderful. May Jesus bless you. In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit, Amen.

Malayalam Version

പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, ഫിലിപ്പിയർക്ക് എഴുതിയ ലേഖനം മൂന്നാം അധ്യായം ഒന്നാം വാക്യം: “നിങ്ങൾ സന്തോഷിക്കുവിൻ.” ഫിലിപ്പിയർക്ക് എഴുതിയ ലേഖനം നാലാം അധ്യായം നാലാം വാക്യം ഞാൻ വീണ്ടും നിങ്ങളോട് പറയുന്നു: “നിങ്ങൾ സന്തോഷിക്കുവിൻ.” കാരണം ഫിലിപ്പിയർക്ക് എഴുതിയ ലേഖനം മൂന്നാം അധ്യായം പന്ത്രണ്ടാമത്തെ തിരുവചനം പഠിപ്പിക്കുന്നു: “യേശുക്രിസ്തു എന്നെ സ്വന്തമാക്കി.”

കർത്താവ് സ്വന്തമാക്കിയവൾ. ഇന്ന് എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ വിവാഹമാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ. പ്രീത ടീച്ചറുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ട ഈ വാക്കുകൾ അന്വർത്ഥമാക്കുകയാണ്. അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വിവാഹവസ്ത്രം ധരിച്ച്, മുടി പൂ ചൂടി, കയ്യിൽ ബൊക്കെയും ആയി അവൾ മെല്ലെ യാത്രയാവുകയാണ്. താൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട തനിക്കൊരു ഇഷ്ടമുണ്ട്. ആ ഇഷ്ടം കാരണം എനിക്ക് മറ്റെങ്ങും പോകാൻ പറ്റില്ല.

“നീ ഇത്രയേറെ കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിച്ചിട്ടും സമയം പോവില്ലേ കുർബാനയ്ക്ക് പോയാൽ? എടീ നീ കുറച്ചുകൂടി ഇന്ന് പഠിക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ നീ ഇത്ര താമസിച്ച് അല്ലേ കിടന്നത്? എന്നിട്ട് ഇവിടുന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് പോകണോ കുർബാനയ്ക്ക്” എന്ന് പലരും ചോദിക്കുമ്പോഴും ഒത്തിരിയേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾ, ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാൾ അവിടെ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്. ആ കാത്തിരിപ്പിന്റെ സുഖം ആ കാത്തിരിപ്പിന് കാത്തിരിക്കുന്ന ആളുടെ മുൻപിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സുഖം അതൊന്ന് വേറെ തന്നെയാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഈശോയുടെ അടുക്കലേക്ക് കുർബാനയ്ക്ക് ഇന്ന് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, കുർബാന ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ട, അവസാനം കുർബാന മാത്രമായിരുന്നു ഈ യാത്രകളിൽ, ഈ ജീവിതത്തിൽ. കുർബാന മാത്രം ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് അവനെ പുണരാൻ, അവനെ അവനിലേക്ക് ലയിക്കാൻ നമ്മുടെ ജിയന്ന മോൾ യാത്രയാവുകയാണ്.

ഒരുപാട് പേർക്ക് വഴികാട്ടിയായിരുന്നു അവൾ. പക്ഷേ നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്ത് ചെയ്യണം എങ്ങനെ ചെയ്യണം, ഒരുപക്ഷേ കൂട്ടുകാരുടെ ഒക്കെ മനസ്സിൽ തിങ്ങിനിൽക്കുന്ന നല്ലൊരു ഓർമ്മ. ഇപ്രകാരം എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആരും പറഞ്ഞു കൊടുക്കാത്ത ഒരവസ്ഥയിൽ ജിയന്നയുടെ മുഖം തെളിയുന്നതും അവളുടെ കൈപിടിക്കുന്നതും എങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യണമെന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ അത് പാഠയവിഷയങ്ങൾ ആവട്ടെ മറ്റെന്തുമാവട്ടെ, ഒരു നല്ല വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ ഹൃദയം തുറന്ന്, ബോധ്യമുള്ള, ദർശനമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞ് ഇതാ നമ്മളിൽ നിന്നും കർത്തൃ സന്നിധിയിലേക്ക്, പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക്, പ്രിയ നാട്ടിലേക്ക്, സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് യാത്രയാവുകയാണ്. ഇന്ന് ഇവളുടെ വിവാഹമാണ്.

ഒരുപക്ഷേ ആകസ്മികമായ ഒരു മരണത്തിന്റെ മുൻപിൽ പതറിപ്പോകാത്തതായിട്ട് ആരുണ്ട്? പതറിക്കൊണ്ടുള്ള കരച്ചിലും പിന്നീട് വിലാപങ്ങളും വരുന്നവരും പോകുന്നവരും ഒക്കെ അലറിക്കരയുന്നതും ഒക്കെ പലപ്പോഴും പലരീതിയിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇന്ന് ഈ ഭവനത്തിന്റെ അങ്കണത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇവിടെ കരച്ചിലില്ല, വിലാപമില്ല. മനസ്സിൽ നൊമ്പരമുണർത്തുന്ന വേദനയുണ്ടെങ്കിലും അത് പ്രകടിപ്പിക്കാതെ പുറത്തേക്ക് വരാതെ ഒരു ആത്മീയ സന്തോഷത്തിന്റെ നിറവ് പറയുന്ന എനിക്ക് എന്റെ ഉള്ളിൽ അനുഭവിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും ഓരോരുത്തരുടെ മുഖഭാവങ്ങളിൽ, വൈദികർ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ മുഖഭാവങ്ങളിൽ ഒരു ആത്മീയ സന്തോഷം ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്.

പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നമുക്ക് സന്തോഷിക്കാം കാരണം ഇന്ന് ഒരു വിശുദ്ധയുടെ, ഒരു വിശുദ്ധയുടെ സ്വർഗ്ഗപ്രവേശനമാണ്. നമ്മളെല്ലാം ഇന്ന് ഇവിടെ ആയിരിക്കുന്നത് ഒരു വിശുദ്ധയുടെ സ്വർഗ്ഗപ്രവേശനത്തിന് യാത്രാമൊഴി നൽകാൻ വേണ്ടിയിട്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് ആത്മീയമായി സന്തോഷിക്കാം. ഇതൊരു നിയോഗമാണ്. ദൈവസന്നിധിയിലേക്ക് ഉടൻ തന്നെ എടുക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവസന്നിധിയിലേക്ക് ഇന്ന് 23 വയസ്സ് അടുത്ത മാസം 23-ാം തീയതി 24 വയസ്സ്, ഈ ചെറുപ്പക്കാരി ഈ പെൺകുട്ടി ഇതാ ദൈവസന്നിധിയിലേക്ക് ഈ വിവാഹപ്രായത്തിൽ അവൾ വിവാഹം ചെയ്യാൻ ഇതാ യാത്രയാവുകയാണ്. നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം. ദൈവാനുഗ്രഹം പ്രാർത്ഥിക്കാം.

അത്ഭുതങ്ങളാണ് ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ കണ്ടത്. 2014-ൽ ഞാൻ ഈ പള്ളിയിൽ അഞ്ചുവർഷം വികാരി അച്ഛൻ ആയിരുന്നു. ഈ വീട് വെഞ്ചരിച്ചു പലതവണ. പല രീതിയിൽ പല പ്രാവശ്യം ഈ വീട്ടിൽ വന്നു. എന്റെ സൺഡേ സ്കൂൾ അധ്യാപകനായിരുന്നു ഷാജി ചേട്ടൻ, അധ്യാപികയായിരുന്നു പ്രീത ടീച്ചർ. ഈ അഞ്ചു കുട്ടികളും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. നോയൽ എന്റെ ആൾട്ടർ ബോയ് ആയിരുന്നു. അവിടുത്തെ kochuthresia കൊയറിൽ രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവരെല്ലാം പിന്നെ കൊച്ചു കുട്ടികളായിരുന്നു. ഞങ്ങളെല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു. ആ പള്ളിയിൽ വന്നാൽ ആ പള്ളിയോട് ചേർന്ന് ഓടിക്കളിച്ചും ചിരിച്ചും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുമൊക്കെ തമാശയും ചിരിയും മാത്രം പറഞ്ഞ് പിന്നീട് ഇടവക ദിനത്തിൽ, പള്ളി പെരുന്നാളിൽ എന്തേറെ എന്തേറെ എന്തേറെ അത്ഭുതങ്ങളാണ് ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾ കാണിച്ചത്.

2014-ൽ ഒരു മാർച്ച് മാസം 19-ാം തീയതി 3 മണിക്ക് ഈ വീട്ടിൽ ഒരുവേള കൂടി വന്നപ്പോൾ അന്ന് എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. കാരണം ജിയന്നയുടെ കസിൻ അന്ന് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു. കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസിൽ ഡിസ്റ്റിങ്ഷനോടെ മംഗളം കോളേജിൽ നിന്ന് പാസ്സായിട്ട് അവൾ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തത് കർത്താവിന്റെ മണവാട്ടിയായിട്ട് മഠത്തിൽ ചേരണമെന്നുള്ളതായിരുന്നു. അന്ന് മഠത്തിൽ ചേരാൻ ഈ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ച് അവളെ വെഞ്ചിരിച്ച് അവൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ച് ഈ പടിയിറക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചിതമോളുടെ കൂട്ടുകാരിൽ പലരും “മോളെ നീ പോവല്ലേ പോവല്ലേ” എന്ന് ആ പതറി കരഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ ചിതമോൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ മഠത്തിലേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ കർത്താവിന്റെ മണവാട്ടിയായിട്ട് പോയത് ഞാൻ ഓർക്കുകയാണ്. അത്ഭുതങ്ങളാണ് അന്ന് ഞാൻ കണ്ടത്.

ഇന്ന് വീണ്ടും 2026 ഈ ദിവസം ഇന്ന് ഇവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു സന്തോഷമാണ്. ഈ കുഞ്ഞ് ജിയന്ന വിശുദ്ധ ജിയന്നയുടെ നാമം പേറുന്നവൾ സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിക്ക്, അത് വെറുമൊരു സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തി എന്ന് പറഞ്ഞതിനേക്കാൾ ഉപരിയായിട്ട് ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയിലേക്ക്, ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിലേക്ക് അവൾ ആ അദമ്യമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക് ഇവൾ ഉൾച്ചേർക്കപ്പെടുകയാണ്, ഇടചേർക്കപ്പെട്ട ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് അവൾ പോവുകയാണ്. പ്രിയപ്പെട്ടവരെ അതുകൊണ്ട് സന്തോഷിക്കാം. അതാണ് വചനം ഞാൻ പറഞ്ഞത്, “നിങ്ങൾ സന്തോഷിക്കുവിൻ” എന്ന് പറഞ്ഞത്.

നമ്മൾ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് ഒരു വിശുദ്ധയുടെ മുൻപിലാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ പറ്റും. കാരണം ലെവലേശം പിണക്കമോ പരിഭവമോ ആരോടും വിദ്വേഷമോ ഒന്നുമില്ലാതെ, നിഷ്കളങ്ക സ്നേഹത്തിന്റെ പര്യായമാണ് ജിയന്ന എന്ന്. ജിയന്ന മാത്രമല്ല ഈ വീട് അങ്ങനെയാണ്. ഈ വീടിന്റെ വളർച്ച അങ്ങനെയാണ്. കാരണം ഈ വീട്ടിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആവാസം, വിശുദ്ധരുടെ സാന്നിധ്യം എന്നുമുണ്ട്. അത് മുടക്കം വരുത്താൻ ഒരിക്കലും ഈ മാതാപിതാക്കൾ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. അതിന് കോട്ടം വരുത്തുന്ന ഒന്നിനും ഈ മാതാപിതാക്കൾ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല.

ഇവരുടെ ഭക്ഷണവേളകൾ എനിക്കറിയാം, ഇവരുടെ പ്രാർത്ഥനാവേളകൾ എനിക്കറിയാം, ഇവരുടെ പള്ളിയിലെ ഇടപെടലുകൾ എനിക്കറിയാം. അത്രമാത്രം തീവ്രമായ സ്നേഹത്തിൽ കർത്താവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തീവ്രമായ സ്നേഹത്തിൽ അവർ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ അത് അത്ഭുതകരമായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നല്ല ശുശ്രൂഷ ചെയ്യാൻ. പ്രീത ടീച്ചറെക്കുറിച്ച് ഒരു കുഞ്ഞ് പറഞ്ഞത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു: “ആ ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മെൽറ്റ് ആയി പോവുകയാണ് അച്ചാ, മെൽറ്റ് ആയി പോവുകയാണ്.” അത്രമാത്രം അനുഭവങ്ങളുടെ സമ്പത്തുള്ള മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങൾ, അവർ ഒരിക്കലും ഒരിക്കലും കർത്തൃസന്നിധിയിൽ നിന്ന് അകലില്ല.

നോയൽ ഉൾപ്പെടെ, നോയൽ ഇന്ന് സെമിനാരിയിൽ ഈ തിയോളജി പഠിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതമില്ല. കാരണം അവൻ അല്ലാതെ ഒരു അൾത്താര അല്ലാതെ ഒരു ജീവിതമില്ല എന്ന് എനിക്ക് അന്നേ അറിയാമായിരുന്നു. അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവൻ കണ്ടതൊക്കെ കർത്താവിനെക്കുറിച്ചാണ്, ആ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്. അതിന്റെ പൂർത്തീകരണത്തിനായിട്ട് അവൻ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ഇളയ തങ്ങളായ നാല് കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ചേർത്തുപിടിച്ചുള്ള ഒരു ചേട്ടന്റെ യാത്രയെ ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്.

സൺഡേ സ്കൂൾയിൽ വരുമ്പോൾ ഈ നാലെണ്ണത്തിനെയും ഈ അപ്പനും അമ്മയും ആ നോയൽ ഉൾപ്പെടെ അഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൊണ്ട് ആ ബെലേറോ വണ്ടി അവിടെ വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു സന്തോഷമാണ്. അവരോടി കിതച്ച് പള്ളിയിലേക്ക് വരികയും ഇത്രയും ദൂരം അന്ന് രണ്ട് റെയിൽവേ ക്രോസും അടയ്ക്കുന്ന സമയമാണ് മേൽപ്പാലമില്ല. എങ്കിലും ഈ അഞ്ചുപേരെയും കൊണ്ട് ഈ മാതാപിതാക്കൾ സമയത്ത് തന്നെ പള്ളിയിലെത്തി അവിടെ ആരാധനയിൽ മുഖ്യസ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ, ഈ അഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളും ഈ മാതാപിതാക്കളും.

അതിൽ ജിയന്ന എന്ന പൂവ് സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ആ സ്നേഹത്തിലേക്ക് ചാർത്തപ്പെടുമ്പോൾ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ അത്ഭുതമെന്നല്ലാതെ എന്താണ് പറയുക? ഈ ജന്മങ്ങൾ അത്ഭുതങ്ങളാണ്, ദൈവം നിയോഗിച്ചയച്ചതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ പല ഭാഗത്ത് ഈ ഒരു കുഞ്ഞ് ആവശ്യമാണ്. കാരണം അവന് ഇവളെ ജിയന്നയെ വല്ലാണ്ടങ്ങ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. നമ്മളെയൊക്കെ ദൈവം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട് പക്ഷേ ജിയന്നയെ അല്പം കൂടി കാര്യമായിട്ട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു കാരണം അവൾ വിശുദ്ധയാണ്.

“എനിക്ക് ഒരു വിശുദ്ധ കൂടി ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് എന്റെ രാജ്യത്തിന്, ആ രാജ്യത്തിലെയും നാട്ടുകാർക്കുവേണ്ടി ജനത്തിനുവേണ്ടി ലോകത്തിനുവേണ്ടി നിഷ്കളങ്കമായി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഒരു വിശുദ്ധ കൂടി ആവശ്യമുണ്ടെന്ന്” കരുതുമ്പോൾ ഒരു ചെറിയ അപകടത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ അവളെ അങ്ങ് എടുക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യത്തിന് മുൻപിൽ നമുക്ക് നമ്മുടെ ശിരസ്സുകൾ നമിക്കാം. വിശുദ്ധരുടെ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് ഇവൾ ചേർക്കപ്പെടുമ്പോൾ, പിന്നെ ഭൗമിക ഭാഷയിൽ എനിക്കും നിങ്ങൾക്കും ഒക്കെ ഉണ്ടാകുന്ന മനസ്സിന്റെ നൊമ്പരത്തെ, വിങ്ങലിനെ അത് എങ്ങനെ ഏത് വാക്ക് പറഞ്ഞാണ് ഒന്ന് ശാന്തമാക്കാൻ പറ്റുന്നത്?

ഒരുപക്ഷേ മാതാപിതാക്കളെ, എന്റെ സഹോദരങ്ങളെ, കൂട്ടുകാരെ നിങ്ങളുടെയൊക്കെ ജിയന്ന മരിക്കുന്നില്ല. ജിയന്ന ഇനി നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിത്രമായിട്ട് മാത്രമല്ല, നല്ല ഓർമ്മകളായിട്ടാണ് അവൾ അവശേഷിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെയൊക്കെ കൂടെ കളിച്ചും ചിരിച്ചും പാട്ടുപാടിയും പാട്ടു പഠിപ്പിച്ചും ഡാൻസ് കളിച്ചുമൊക്കെ ഇപ്പോഴും ജിയന്നയുണ്ട്. ജിയന്നയ്ക്ക് ഒരു മരണമില്ല. അത് শরীর മണ്ണോട് ചേരുമ്പോഴും ആത്മാവല്ലേ ജീവൻ നൽകുന്നത്, ഈ ശരീരം മണ്ണോട് ചേർക്കപ്പെടുന്നതല്ലേ. അവൾ അല്പം മുമ്പ് ആ സ്നേഹത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തേക്ക് നമ്മൾ ചേർക്കപ്പെടും.

നന്മയുള്ളവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നമ്മളൊക്കെ ചേർക്കപ്പെടുമ്പോൾ നമുക്ക് മുൻപേ പോയി ജിയന്ന നമുക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇത് വെറും വാക്കല്ല. ഇതൊക്കെ മനസ്സിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇപ്പോൾ തോന്നിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വാക്കുകളാണ്. പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്ന ഒരു ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുണ്ട്. യെശയ്യാവിന്റെ പ്രവചനം ഇരുപത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം എട്ടാം വാക്യം: “കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്നൊരു ദൈവം മരണത്തെ എന്നേക്കുമായി ഗ്രസിക്കുന്നൊരു ദൈവം മനുഷ്യന്റെ അപമാനം ഭൂമിയിൽ സർവ്വിടത്തുനിന്നും നീക്കം ചെയ്യുന്ന ദൈവം. ദൈവം കരുണയുള്ളവനാണ്.” അവന്റെ പദ്ധതികൾ വഴികൾ നമുക്കറിവില്ല, പക്ഷേ ഒരു പദ്ധതിയുണ്ടല്ലോ, ജെറമിയ 29:11. അവന് ശുഭകരമായ ഒരു പദ്ധതിയുണ്ടെന്നല്ലേ വചനം പഠിപ്പിച്ചത്? പിന്നെ അവന്റെ പദ്ധതികൾ നമ്മുടെ ചിന്തകളേക്കാൾ എത്ര ഉയർന്നതാണെന്ന് യെശയ്യാവിന്റെ പ്രവചനം അൻപത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം എട്ടും ഒൻപതും വാക്യങ്ങൾ പറയുന്നു: “ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തകളും വഴികളും മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളേക്കാൾ വഴികളേക്കാൾ ഉന്നതമത്രേ” എന്ന്.

പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, കണ്ണുനീർ തുടച്ചുനീക്കുന്ന ദൈവം. വെളിപാടിന്റെ പുസ്തകം ഇരുപത്തിയൊന്നാമത്തെ അധ്യായം നാലാം വാക്യം: “നമ്മുടെ മിഴികളിൽ നിന്ന് അവൻ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുമാറ്റും. ഇനി സങ്കടമോ കരച്ചിലോ വേദനയോ ഉണ്ടാവുകയില്ല.” വീണ്ടും സങ്കീർത്തനം മുപ്പത്തിനാലാമത്തെ അധ്യായം പതിനെട്ടാമത്തെ തിരുവചനം: “ഹൃദയം തകർന്നവർക്ക് കർത്താവ് സമീപസ്ഥനാണ്. മനസ്സു തകർന്നവരെ അവൻ രക്ഷിക്കുന്നു.” അവൻ സമീപസ്ഥനാണ്. ദൈവത്തിന്റെ കരുണയുടെ ഭാഗത്ത് ഒന്നിനും ഒരു കുറവില്ലല്ലോ.

അവന്റെ കരുണ ഇപ്പോൾ ഈ നിമിഷം ഈ പന്തലിൽ ഇങ്ങനെ വർഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഒരു പുഷ്പവൃഷ്ടി എന്നപോലെ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വലിയ സ്നേഹത്തിന്റെ സാന്ത്വനം പോലെ അവൻ ഇങ്ങനെ വർഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ മാതാപിതാക്കളിലേക്ക് ഇപ്പോൾ പരിശുദ്ധാത്മാവ്, ഈ കൂടെ നിൽക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലേക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവ് വലിയ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ വിശുദ്ധയുടെ യാത്രയ്ക്ക്, അന്ത്യയാത്രയ്ക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള അവസാന യാത്രയ്ക്ക് നമ്മളെ ഒരുക്കുകയാണ്.

அதുകൊണ്ട് നമുക്ക് സന്തോഷിക്കാം. കണ്ണിൽ കണ്ണീർ അവശേഷിക്കാൻ അത് നമുക്ക് അതിനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. ഒരു കണ്ണീർ ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളി അവശേഷിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് അവകാശമുണ്ട്, കാരണം ജീവിച്ചിരുന്ന കാലമത്രയും അവൾ ഇവൾ ഈ ജിയന്ന പലരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെയുമൊക്കെ കണ്ണീർ തുടച്ചവളാണ്. സാന്ത്വനം നൽകിയവളാണ്. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പലരുടെയും വിഷമങ്ങളെ മാറ്റിയവളാണ്. കൂടെ ആലിംഗനം ചെയ്തും കൂടെ സ്നേഹിച്ചും ഒന്നിച്ച് ഭക്ഷിച്ചും ഒന്നിച്ച് ആനന്ദിച്ചും ഒക്കെ അവൾ നടന്നിങ്ങേപ്പോൾ ആ വഴിത്താരകളിൽ നമ്മളും അല്ലേ കൂട്ടുകാരും പ്രിയപ്പെട്ടവരും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പ്രിയ കൂട്ടുകാരെ, നിങ്ങളും വിഷമിക്കരുത്. നിങ്ങൾക്ക് ഇനിയും പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഒരു നല്ല മധ്യസ്ഥയുണ്ട്, ജിയന്ന എന്ന ആ വലിയ സ്നേഹം നിങ്ങളുടെ കൂടെയുണ്ട്.

പ്രിയ മാതാപിതാക്കളെ, നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പൊന്നുമോൾ ഇന്ന് അന്ത്യയാത്ര പറഞ്ഞ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പറന്നുപോകുമ്പോൾ അവൾ അവശേഷിപ്പിച്ച സ്നേഹമുണ്ടല്ലോ, അതൊരിക്കലും തീർന്നുപോകുന്നില്ല. അത് നിറസാന്നിധ്യമായി ഈ വീടിന്റെ എല്ലാ മുക്കിലും മൂലയിലുമുണ്ടാകും. ഈ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ അപ്പനെയും അമ്മയെയും കാത്തിരുന്നവൾ ഇനിയും കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഒരു വലിയ സ്നേഹവുമായിട്ട് അദൃശ്യമായിട്ട് ഇവിടെയുണ്ടാകും. ഈ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഇവളുടെ സാന്നിധ്യം ഇനി ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. മരിച്ചുപോയി എന്നല്ല, അവൾ ജീവിക്കുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് പറയേണ്ടത്.

ജിയന്നയ്ക്ക് എന്തുപറ്റി? ജിയന്ന ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ മരിച്ചുപോയി. അത് ഒരു വെറും പാഴ്വാക്കായിട്ട് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ജിയന്ന മരിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ അവൾ മരിച്ചിട്ടില്ല. അവൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് എടുക്കപ്പെട്ടു. അവൾ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു, മനസ്സിൽ ജീവിക്കുന്നു. ഒരു നല്ല കുഞ്ഞ്, അവൾക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ. ഞാൻ ഓർക്കുന്നു, അന്ന് എന്റെ മുറിയിൽ എപ്പോഴും ചിരിച്ചുമാത്രം, അവൾക്ക് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു അവൾക്ക് കരയാനറിയില്ല.

ഇപ്പോൾ ഈ ശവമഞ്ചത്തിൽ ഈ മൃതദേഹമായിട്ട് അവൾ അവശേഷിക്കുന്നു, അവളുടെ ശരീരം അവശേഷിക്കുമ്പോൾ ഈ മുഖത്തും ഒരു ശോഭ, ഒരു വെട്ടം ഇങ്ങനെ തങ്ങി തിങ്ങി നിൽപ്പുണ്ട്. ആ വെട്ടത്തിലേക്ക് ഞാൻ ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലും അതമ്യമായൊരു സന്തോഷം. പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം. ഈ കുഞ്ഞ് ദൈവസന്നിധിയിൽ സ്വീകാര്യയാണ്. ആ സ്വീകാര്യയാവാൻ ഇവൾ ഈ 23 വർഷം, അല്ലെങ്കിൽ 24-ാമത്തെ വർഷത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ചെയ്ത പുണ്യങ്ങളുടെ എണ്ണം നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണക്കുപുസ്തകം അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഏടുകളിൽ, ആ പുസ്തകത്താളുകളിൽ എഴുതിച്ചേർക്കപ്പെട്ട എത്രയെത്രയെത്രയോ നന്മകൾ, അതുകൊണ്ട് സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിക്ക് യാതൊരു തടസ്സവുമുണ്ടാകത്തില്ലെന്ന് 100 ശതമാനം ഉറപ്പാണ്.

ദൈവമേ, ഈ കുഞ്ഞിനെ അന്ന് ഇതുപോലെ ആക്കിയതിനെ ഓർത്ത് ഞങ്ങൾ നന്ദി പറയുന്നു. കൂട്ടുകാർക്ക് നല്ലൊരു മാതൃക നൽകി, ഈ കുടുംബത്തിലെ ഈ വറ്റാത്ത എന്നും തിരുവെട്ടം എന്നും പെരുത്ത് പെരുത്ത് ആളിപ്പടരാൻ, സ്നേഹത്തിന്റെയൊരു ആളിപ്പടരലായിട്ട്, വിശുദ്ധിയുടെയൊരു ആളിപ്പടരലായിട്ട് ഈ കുഞ്ഞിലൂടെ ഈ കുടുംബത്തിൽ നിലനിർത്താൻ സാധിച്ചതോർത്ത് നന്ദി പറയുന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കും എന്നും താങ്ങും തണലുമായി, അവർക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പിനുള്ള നല്ലത് തിരഞ്ഞെടുക്കാനായിട്ടുള്ള ഒരു സന്ദേശമായി ഇവളെ അയച്ചതിനെ ഓർത്ത് ഞാൻ ദൈവമേ അങ്ങേക്ക് ഇവൾക്കുവേണ്ടി നന്ദി പറയുന്നു.

ഇന്ന് ഇവൾ മൊഴിയാതെ മൊഴിയുന്നും പറയാതെ പറയുന്ന ഒരു വാക്ക്: “എന്നെ ഓർത്ത് നിങ്ങളാരും വിലപിക്കരുത്.” അന്ന് 2014 മാർച്ച് 19 3 മണിക്ക് ഛിദ ഈ വീടിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ “എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ കരയുന്നത്? ഈ കരച്ചിലൊക്കെ സന്തോഷമായി മാറും” എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. ഇന്ന് ഒരു അത്ഭുതമുണ്ടാകുമെന്ന് ഛിദ പറഞ്ഞു. അന്ന് ആ മാർച്ച് മാസത്തെ കടുത്ത ചൂടിന്റെ സമയത്തും അവൾ എന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചിരിപ്രകാരമാണ്: “അച്ചൻ കോട്ടെടുത്തില്ലേ? ഹെൽമറ്റെടുത്തില്ലേ? ഇന്ന് ഭയങ്കരമായ മഴപെയ്യും.” ഞാൻ ചിരിച്ചുതള്ളിയത്, പക്ഷേ അന്ന് അവൾ മഠത്തിലേക്ക് കയറി മഠത്തിന്റെ വാതിലുകൾ ഞങ്ങളുടെ മുൻപിൽ അടയ്ക്കപ്പെടുമ്പോൾ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു കാറ്റും കോളും കൊണ്ട് ഞാൻ മുഴുവൻ നനഞ്ഞാണ് തിരിച്ചെന്റെ കുമാരനല്ലൂർ പള്ളിയിൽ മുറിയിലേക്ക് കയറിയത്. അന്ന് നമ്മൾ പറഞ്ഞു, എന്നോട് പറഞ്ഞു, കൂടെയുള്ളവരോട് പറഞ്ഞു, അവളുടെ അപ്പൻകുട്ടി ഛിദയോടും സുജയോടും പറഞ്ഞു, ജോജോയോടും ഞങ്ങൾ കൂടുന്നവരോടൊക്കെ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും മാറും, സന്തോഷമായി മാറും.”

ഇന്ന് വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുകയാണ്. ഇന്ന് ഈ വചനസന്ദേശത്തിൽ ഞാൻ ആവർത്തിച്ചു പറയട്ടെ, അന്ന് ഛിദ മിണ്ടാമഠത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ എന്നോട് പറഞ്ഞ അതേ വാക്ക് ഇന്ന് ഈ ഈ കുഞ്ഞ് ജിയന്ന എന്നിലൂടെ പറയുകയാണ്: “പ്രിയപ്പെട്ട എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ നിങ്ങൾ കരയരുത്, അമ്മച്ചി കരയരുത്, സഹോദരങ്ങളെ നിങ്ങൾ വിലപിക്കരുത്, എന്റെ കൂട്ടുകാരെ നിങ്ങൾ എന്നെയോർത്ത് ഇനി വിഷമിക്കരുത്. നിങ്ങൾ സന്തോഷിക്കണം. നിങ്ങളുടെ നിങ്ങളുടെ വിലാപങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുനീര് എന്നെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് സന്തോഷമായി മാറും.”

ഞാൻ പറയട്ടെ, ഒരു അവസാനമായിട്ട് വാക്ക്, ഇതൊരു വിശുദ്ധയുടെ ഒരു വിശുദ്ധയുടെ മുൻപിലാണ് നമ്മൾ നിൽക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ നമുക്ക് ഇവളുടെ ഭൗതികദേഹത്തെ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് കൊടുക്കാം. അവിടെ ഇവൾ തുടങ്ങിയ ഇടം പള്ളിയാണല്ലോ, അവൾ ഒടുങ്ങുന്ന ഇടവും പള്ളിയാവട്ടെ. അങ്ങനെയാണ്. അവൾ തുടങ്ങിയ ഇടം മാമ്മോദീസയിലൂടെ അവളുടെ അമ്മയിലേക്ക് അമ്മ അവളെ നമുക്ക് തന്നു. ഇതാ ഈ ഈയൊരു മൃതസംസ്കാരത്തിലൂടെ അമ്മ അവളെ സ്വീകരിക്കുകയാണ്, തിരിച്ച് സ്വീകരിക്കുകയാണ്.

എന്റെ കുഞ്ഞ് അവളുടെ ശിരസ്സുമുതൽ പാദം വരെ അഭിഷേകത്തിന്റെ തൈലമുണ്ട്, മാമ്മോദീസ തീർത്ഥം കൊണ്ട് അവളുടെ ശിരസ്സിൽ, ആ തൈലാഭിഷേകം കൊണ്ട് അവളുടെ ശിരസ്സിൽ, ശേഷമുള്ള കൂദാശകൾ കൊണ്ട് അവളെ ഞാൻ ഭംഗിയായി അണിയിച്ചൊരുക്കി. ഈ അണിയിച്ചൊരുക്കലിന്റെ അവസാനം ഇതാ ഞാൻ അവളെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ഇനി കർത്താവിന്റെ അൾത്താരയെ നോക്കി അവൾ രണ്ടാമത്തെ വരവ് നോക്കി കിടക്കാൻ പോവുകയാണ്, പ്രതീക്ഷയോടെ അവൾ കിടക്കുകയാണ്.

എന്റെ കർത്താവേ ഇതാ നിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് ഈ വിവാഹവസ്ത്രധാരിയായി ഇവളെത്തുമ്പോൾ കയ്യിലെ ഈ പൂക്കൾ, ഈ ബൊക്കെ, ഈ പൂക്കളുടെ ഈ സൗന്ദര്യത്താൽ ഈ ചുറ്റും വെച്ചിരിക്കുന്ന പൂക്കളുടെ സൗന്ദര്യത്താൽ ഞങ്ങളുടെ സങ്കടങ്ങളുടെ കുർബാന ഞങ്ങളും ഇവൾക്കുവേണ്ടി അർപ്പിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ ഭൗവികരായി അല്പമൊക്കെ സങ്കടങ്ങൾ വരുമ്പോൾ ഈ വെട്ടത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ സങ്കടങ്ങളുടെ കുർബാന ഇവൾക്കുവേണ്ടി അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആത്മീയ സന്തോഷത്തിന്റെ നിറവിൽ നിന്ന് അങ്ങേ ഉള്ളംകൈയിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ ജിയന്ന കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുവെച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ദൈവമേ, ഈ കുടുംബത്തെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ഇവളുടെ ഈയൊരു ചെറിയ കാലത്തേക്കുള്ള വിടവ് അങ്ങനെയെന്നെ അങ്ങയുടെ മാലാഖയെ അയച്ച് ഇവൾക്കുവേണ്ടി അങ്ങ് കരുതിവെച്ചിരുന്ന മാലാഖയെ അയച്ച് അത് ആ വിടവ് ഇല്ലാതാക്കണം.

ഷാജി ചേട്ടനും പ്രീത ടീച്ചറും കൊച്ചുത്രേസ്യയും നോയലും അൽഫോൻസയും അന്നയും പിന്നെ ഇവളെ വല്ലാണ്ടങ്ങ് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒത്തിരിപ്പേര് ഇന്ന് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്ന വൈദികരൊക്കെ ഈയൊരു ഇഷ്ടം കൊണ്ട് വന്നതാണ്, ഈ സ്നേഹം കൊണ്ട് വന്നതാണ്, ഈയൊരു ആത്മീയ സന്തോഷം കൊണ്ട് വന്നതാണ്. ഒരുപാട് പേര് കടന്നുപോയെങ്കിൽ ആ ആത്മീയ സന്തോഷത്തിന്റെ നിറവിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു ഈശോയേ, ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതം അത്ഭുതമായിരുന്നു, അത്ഭുതമാക്കിയതോർത്ത് നന്ദി പറയുന്നു. ഈശോ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധ റൂഹായുടെയും നാമത്തിൽ, ആമേൻ.